De koffie van de staatssecretaris

Woensdag, 30 november 2016

We konden deze week vernemen dat staatssecretaris Dekker van Mediazaken zich had verslikt in zijn ochtendkoffie. Aanleiding voor de huiselijke knoeiboel was het bericht in De Telegraaf dat radiomaker Giel Beelen een jaarsalaris van 560.000 euro heeft.

Je kunt zo langzamerhand wel voorspellen hoe het verder gaat: de staatssecretaris is verontwaardigd en verschillende partijen hebben – oei! – Kamervragen gesteld. Over een paar weken volgt vast het antwoord dat de gang van zaken inderdaad onwenselijk is en niet in overeenstemming met het overheidsbeleid (de Balkenende-norm, inmiddels vastgelegd in de Wet normering topinkomens), maar helaas is Beelens honorering gebaseerd op reeds gemaakte afspraken en dus niet direct te veranderen. Waarna we overgaan tot de orde van de dag en de volgende kop koffie die over een paar maanden over tafel gaat.

Toch is de schrik van Dekker nogal vreemd, want het was al lang bekend dat er een klein aantal ‘toppresentatoren’ bij de publieke omroep véél meer verdient dan ‘we’ tegenwoordig normaal vinden. In mei van dit jaar maakte minister Plasterk bekend dat er een paar topverdieners waren met een inkomen tussen 220.390 en 570.591 euro. Wie precies wat kreeg was niet helemaal duidelijk, wel om wie het ging: Antoinette Hertsenberg, Ivo Niehe (allebei TROS), Giel Beelen, Matthijs van Nieuwkerk (allebei VARA), Coen Swijnenberg en Sander Lantinga (allebei BNN, inmiddels overgestapt naar het commerciële 538). Opvallend trouwens hoe riant de Vereniging van Arbeiders Radio Amateurs, aangevuld met de postmoderne jongens en meisjes van BNN, haar presentatoren honoreert.

Ook heel voorspelbaar dat Giel Beelen nu onder vuur ligt, maar dat lijkt me niet terecht. Ik zie eerlijk gezegd niet wat er zo buitengewoon of uniek is aan de man die vooral in het nieuws komt als hij weer een denigrerende of racistische opmerking heeft gemaakt of iets anders stompzinnigs heeft gedaan. Dat daar ruim een half miljoen tegenover staat vind ik nogal veel, maar geef hem eens ongelijk als hij weet dat hij dat kan vragen en krijgen.

Het is vergelijkbaar met de heisa die alweer lang geleden ontstond toen Amsterdam in de jaren tachtig Eric Nordholt uit Groningen binnenhaalde als politiecommissaris. Hij werd gepresenteerd als een soort wonderdoener en kreeg ook een meer dan gebruikelijk salaris, waarna de ganse natie over hem heen viel. Net zo goed ten onrechte: hij had donders goed in de gaten hoe graag Amsterdam hem wilde hebben. Als er iemand kritiek daarover verdiende, dan was dat het stadsbestuur van Amsterdam.

De kritiek moet nu dan ook worden gericht op de anonieme apparatsjiks van VARA-BNN die 560.000 euro voor een paar uur per week radiomaken best wel okee vinden. Ik vraag me trouwens af of deze omroepbestuurderen echt serieus van mening zijn dat er hele volksstammen speciaal de radio afstemmen op Goddelijke Giel om vervolgens met rode oortjes te luisteren naar het programma van dit Unieke Toptalent. Ik geloof er niks van – de radio staat gewoon overal aan, in de auto, in het magazijn, bij de afwas, enzovoort. Zeker Radio 2 en Radio 3 zijn geluidsbehang, wie luistert er echt naar wat voor programma dan ook?

Uiteindelijk levert het hele stormpje alleen op dat we nu weten dat de staatssecretaris ’s ochtends thuis De Telegraaf van de mat raapt, maar voor een lid van de VVD ligt dat nogal voor de hand. Gaat het trouwens weer een beetje, meneer Dekker?


Schaduwen van Tinguely

Dinsdag, 29 november 2016

Het effect van een sculptuur van Jean Tinguely in het Stedelijk Museum in Amsterdam.


Another fine mess

Woensdag, 9 november 2016

Alle opiniepeilers en deskundigen mogen per heden de vloer gaan schrobben. De onderschatte clown heeft het ’m geflikt en is president-elect geworden. Op 20 januari 2017 beleeft hij op de trappen van het Capitool z’n finest hour.

Wereldwijd is tandengeknars te horen, felicitaties van collega-regeringsleiders klinken tamelijk plichtmatig. En zoals iemand op internet opmerkte: ‘I don’t know what terrifies me more: having Donald Trump as president or living in a country that would elect him.’

De grote verrassing is een beetje déjà vu all over again, want dezelfde onderschatting van de onvrede die er in het land borrelde hebben we hier in 2002 gezien met de razendsnelle opkomst van Pim Fortuyn. Ook toen werd iedereen die het meende te weten verrast door de plotseling opgestoken storm. Een tweede verklaring voor de huidige verrassing is dat veel kiezers – die misschien helemaal niet zo ontevreden zijn – ondanks alles toch hun partij trouw zijn gebleven. Clinton was immers ook geen droomkandidaat.

Goed, nu dus Trump. Na alle ranzigheid in de verkiezingsstrijd moeten we maar hopen dat hij meevalt. We zullen de tierende vrouwenverachter, Mexicanenhater, antisemiet, enzovoort per heden serieus moeten nemen, ook al bleek in de campagne regelmatig dat hij over veel onderwerpen pas begon na te denken nadat er een vraag over was gesteld. De New York Times had laatst een handig lijstje van alle mensen die hij in de verkiezingsperiode beledigd had. De teller stond toen op 282, grote kans dat er nog wel wat bijkomt. Zou iemand die altijd al zo wild om zich heen heeft geslagen zich vanaf nu ineens keurig presidentieel gedragen? Ik geloof er niets van, ook al hield hij een keurige verzoenende toespraak toen hij had gewonnen.

Wat met de focus op de president nog een beetje op de achtergrond is gebleven is dat ook zowel Huis van Afgevaardigden als de Senaat een Republikeinse meerderheid hebben gekregen. En de voorzitter van de Senaat is de aartsconservatieve vicepresident Mike Pence. Op lange termijn heeft dat heel grote gevolgen vanwege de benoeming van rechters in het Hooggerechtshof. Er is al een zetel vacant en op korte termijn volgen er nog twee. De komende maanden en jaren worden ongetwijfeld conservatieve rechters benoemd, die vanuit die positie tientallen jaren lang het land in behoudende richting zullen sturen. De toekomst van ‘progressieve’ onderwerpen als abortus, homohuwelijk en cannabisgebruik (nu legaal in een aantal staten) is daardoor hoogst onzeker.

Het land gaat een andere kant op, dat staat vast. Dat de beurzen eventjes omlaag gingen betekent niet zoveel, want het Trump-regiem levert ongetwijfeld nieuwe business opportunities op. De chef van HeidelbergCement wreef zich al in de handen bij de gedachte dat er voor zijn bedrijf mogelijk goed geld te verdienen valt aan de beloofde muur langs de Mexicaanse grens. ‘Zaken zijn zaken,’ zei Bul Super al, en zo is ’t maar net.




Maurits van den Toorn
Journalist en redacteur


Meest recente blogs



Meest recente foto's



Meest recente publicaties