Getuigenispolitiek

Zondag, 25 juni 2017

De kabinetsformatie klotst voort, met eindeloze deining. Na ruim honderd dagen hoor je wel eens wat gemor dat het allemaal zo lang duurt – en dat terwijl we in Nederland toch een traditie hebben als het op de lengte van kabinetsformaties aankomt. Formeren is immers elimineren, formeren is faseren en formeren is ook dineren, zo weten we sinds kort. Gelukkig hebben we veel werkwoorden die eindigen op -eren, dus voorlopig zijn de rijmpjes nog niet op.

Het land draait ondertussen gewoon door en lijdt niet merkbaar onder het uitblijven van beleid. Zo’n beleidsluwe periode blijkt best te kunnen en is ook nog eens prima voor de schatkist. Bovendien is er gewoon een kabinet dat kan handelen als de nood echt aan de man komt; dat het demissionair is doet er niet zoveel toe. Sterker nog, minister Asscher pakt zijn eerder controversieel verklaarde wetsontwerp over langer ouderschapsverlof voor de partner van de moeder van een pasgeborene gewoon weer op.

Merkwaardig in deze formatie is vooral het handelen van de partij/fractieleiders Klaver en Roemer. Klaver heeft de handdoek in de ring gegooid rond een nog niet bestaande en daardoor per definitie nogal schimmige Europese deal rond vluchtelingen. Daarmee heeft hij de kans laten lopen om het milieubeleid van de komende jaren mee aan te sturen. Zouden 959.000 mensen die op Klaver c.s. hebben gestemd er blij mee zijn dat de mogelijkheid is weggegooid om wérkelijk invloed op de gang van zaken te hebben?

Van Klaver en GroenLinks kun je nog zeggen dat ze het geprobeerd hebben, maar SP-leider Roemer heeft zich van tevoren al buiten het speelveld geplaatst, omdat hij in zijn eigen woorden niet ‘de bijwagen in een rechtse polonaise’ wil worden. Een mooie one liner, maar daarmee heeft hij de bijwagen vakkundig in de remise gerangeerd en is het zeker dat er geen wezenlijke aanpassingen van de ziektenkostenverzekering komen, om een onderwerp te noemen waarmee de SP de verkiezingen inging. Door mee te doen in een kabinet kun je lang niet alles maar toch wel iets van je doelstellingen realiseren, door niet mee te doen kun je met zekerheid niets realiseren. Ik durf aan te nemen dat zeker een deel van de ruim 955.000 SP-stemmers dat teleurstellend vindt.

Beide partijen hebben zich door hun opstelling gereduceerd tot pure getuigenispartijen die langs de zijlijn de zuiverheid van hun beginselen kunnen belijden en de handen in onschuld kunnen wassen als er ‘rechts’ beleid komt waar ze het niet mee eens zijn. Bejubeld worden door een zaal vol enthousiaste jongeren is leuker dan vuile handen maken in een regering, maar is dat de bestaansreden van een politieke partij?

Klaver en Roemer zullen niet worden herinnerd als mannen die het verschil hebben gemaakt. Grote kans dat ze over pakweg een halve generatie helemaal niet meer worden herinnerd.


Stijlloos

Zondag, 7 mei 2017

Ineens ligt de website Geen Stijl met in het kielzog daarvan Dumpert onder het kritisch oog van de natie nu tientallen vrouwen en inmiddels ook twee (vrouwelijke) ministers kritiek hebben op de vrouwonvriendelijke inhoud van beide sites. Wat mij betreft hebben ze het gelijk aan hun zijde. Voorspelbaar was dat de makers van de site zich nu duchtig op hun pik getrapt voelen, om het in stijl te formuleren, en nog harder om zich heen slaan. Tsja, als je de wereld wilt veroveren met de slogan ‘tendentieus en nodeloos kwetsend’ kun je zoiets op een gegeven moment verwachten, maar het lijkt me niet de handigste tactiek.

Iets minder voorspelbaar was de verdediging van de site vanuit journalistieke hoek door mensen die zich zorgen maken over censuur en zich opwerpen als voorvechters van het vrije woord. Nu zijn dat inderdaad zaken om je zorgen over te maken, al is er in Nederland nog niet zoveel reden tot zorg, maar wat betreft het vrije woord geldt de aloude spreuk ‘je mag misschien wel alles zeggen, maar het hoeft niet’. En, tenzij ik iets heb gemist: niemand heeft gepleit voor een verbod.

Maar laat ik eens de vraag opwerpen: wat heeft Geen Stijl in hemelsnaam met journalistiek te maken? Ik zie er niet meer in dan digitaal belletje trekken, rotzooi trappen, keten, reaguren. Ouderwets gezegd: kattenkwaad uithalen. Drs. P liet in een van zijn vele liederen het woord ‘kattekwaad’ (toen nog zonder -n) rijmen op ‘handgranaat’. Een leuk rijm, maar ook goed gezien, want zonder correctie loopt zoiets steeds verder uit de hand, en dat is precies wat we nu zien gebeuren.

Keten kan leuk zijn en Geen Stijl was aanvankelijk ook best leuk: pesterige stukkies waarin zonder onderscheid iedereen te grazen kon worden genomen. Op vertegenwoordigers van ‘de linkse kerk’ was het natuurlijk altijd vrij schieten, maar als het zo uitkwam kreeg ook een held van rechts als Hero Brinkman op z’n falie. Dat was op z’n tijd best verfrissend. Maar gaandeweg werd het harder, onaangenamer, zuurder. Iedereen raakte gewend aan het getreiter van het vervelendste jongetje van de klas, dat van de weeromstuit steeds harder ging schreeuwen om toch vooral maar aandacht te krijgen – en nu dan uiteindelijk door de juf tot de orde wordt geroepen.

Dat zien we nu dan ook gebeuren, waarbij niet de juf maar de leiding van TMG wel zal ingrijpen als de deining aanhoudt vanwege het dreigende verlies aan advertentie-inkomsten. En dan? Gaat alles door zoals nu, waarbij de nu weggelopen adverteerders over drie of zes maanden weer gewoon weer op Geen Stijl te zien zijn. Want wat een bereik meneer!


Bij de directeur

Vrijdag, 5 mei 2017

De kamer van oprichter/directeur Walter Gropius in het Bauhaus in Dessau. Bezoekers werden geacht plaats te nemen in de gele, lage zetel en blikten dan tegen het licht in op naar de hoger gezeten directeur. Een klein staaltje psychologische 'oorlogsvoering'.




Maurits van den Toorn
Journalist en redacteur


Meest recente blogs



Meest recente foto's



Meest recente publicaties